นิทานพื้นบ้านภาคอีสาน เรื่อง นางผมหอม

| บันเทิง | นิยาย-เรื่องสั้น | 2500
นิทานพื้นบ้านภาคอีสาน เรื่อง นางผมหอม

อักษรธรรม ๕ ผูก วัดปัจฉิมมณีวัน ต.นาสะไม อ.ตระการพืชผล จ. อุบลราชธานี

          ธิดาของเจ้าเมืองแห่งหนึ่ง ชื่อนางสีดา ครั้งหนึ่งได้ไปเที่ยวป่าพร้อมด้วยเสนาอำมาตย์ บังเอิญนางหลงทางไปอยู่กลางป่าใหญ่อยู่หลายวัน นางสีดาหิวน้ำมาก  จึงดื่มน้ำในรอยเท้าช้างและรอยกระทิง เป็นเหตุให้นางตั้งครรภ์  เมื่อคลอดลูกออกมาเป็นหญิงทั้งสองคน คนแรกเกิดมาแล้วมีผมหอม จึงได้ชื่อว่า นางผมหอม อีกคนหนึ่งชื่อนางลุน เมื่อกุมารีทั้งสองโตขึ้น ถูกเพื่อนๆ ล้อว่าเป็นลูกสัตว์ นางผมหอมน้อยใจ จึงชวนน้องสาวออกเดินทางตามหาช้างผู้เป็นพ่อจนพบ แล้วช้างผู้เป็นพ่อได้พิสูจน์ว่ากุมารีทั้งสองนั้นเป็นลูกจริงหรือไม่  โดยให้ไต่งวงช้าง ซึ่งยากมาก นางผมหอมไต่ได้ตลอด ส่วนนางลุนไต่ไม่ได้ จึงถูกจับกินเสีย เพราะนางลุนเป็นลูกกระทิง  ช้างได้เลี้ยงดูนางผมหอมเป็นอย่างดี จนนางเติบโตเป็นสาว อายุได้ ๑๖ ปี   จึงเขียนสารใส่กระอูม (หรือผอบ) พร้อมกับผมหอม เพื่อเสี่ยงทายหาคู่  ขุนไทยกษัตริย์หนุ่มได้รับสารแล้วเกิดหลงไหลในกลิ่นผม จึงออกติดตามจ