เทพยุทธ์เหนือโลก ตอนที 3 ชายหนุ่มผู้พ่ายแพ้ 147 ครั้ง

| บันเทิง | Martial-Peak | 139
เทพยุทธ์เหนือโลก ตอนที 3 ชายหนุ่มผู้พ่ายแพ้ 147 ครั้ง

ในทุก ๆ ปีการประลองยุทธ์ของหอประลองยุทธ์หลิงเซี่ยวจะมีคนตายเป็นจำนวนไม่น้อย แต่หยางไค่ก็ยังไม่ยอมแพ้

ถ้าโจวติงจวนไม่ทุบตีให้หยางไค่หมดสติ เรื่องการประลองก็คงไม่จบสิ้น เมื่อคิดได้โจวติงจวนจึงต่อยหมัดจนหยางไค่เสียสติไป

เมื่อเกิดเหตุการณ์แบบนี้ ศิษย์คนหนึ่งนั่งบนต้นไม้แล้วเอาหนังสือเล่มเล็ก ๆ ออกมาแล้วบันทึกผลการประลองลงไป

หญิงที่อยู่บนต้นไม้ดูท่าเป็นหญิงสาวที่งดงาม แต่ผ้าปิดหน้าทำให้ไม่สามารถเห็นหน้าได้ และหญิงคนนั้นเป็นศิษย์ของหอจันทรามืดมิดแห่งหอประลองยุทธ์หลิงเซี่ยว

หอจันทรามืดมิด รับผิดชอบโดยผู้อาวุโส 3 คน ศิษย์สาวกจะรับผิดชอบในการจดบันทึกเหตุการณ์น้อยใหญ่ที่เกิดขึ้นทั้งหมด รวมไปถึงผลการประลองด้วย

เมื่อบันทึกเสร็จสิ้นก็นำหนังสือเล่มเล็กออกมาบันทึกผลการพ่ายแพ้ของหยางไค่อีกด้วย "หยางไค่ท้าประลองครั้งที่ 147 พ่ายแพ้ !!" หนังสือเล่มนี้เป็นผลการประลองของหยางไค่ทั้งหมดที่มีแต่คำว่า พ่ายแพ้ หยางไค่ไม่เคยท้าประลองคนอื่น มีแต่คนอื่นทำการท้าประลองเขาทั้ง 147 ครั้ง และพ่ายแพ้ทุกครั้ง

เซี่ยหนิงฉาง(น่าจะเป็นคนที่อยู่บนต้นไม้) เป็นศิษย์แห่งหอจันทรามืดมิด ซึ่งถูกมอบหมายให้รับผิดชอบดูแลและตรวจสอบบริเวณนี้ ศิษย์คนนี้เริ่มสนใจหยางไค่ เพราะความอดทน และความพ่ายแพ้อย่างต่อเนื่อง

หลายคนเริ่มทยอยจากไป เซี่ยหนิงฉางก็จากไปเช่นเดียวกัน

ยาม 3 หยางไค่ฟื้นขึ้นมา ร่างกายเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เขาแปลกใจเพราะกลายเป็นว่าร่างเค้ามาอยู่ใต้ต้นไม้ ซึ่งไม่ใช่ที่ที่เค้าสลบลงไป

ก่อนจะหมดสติเค้าเห็นเงาร่างสีดำพุ่งเข้ามาหาเขา น่าจะเป็นคนที่ลากเขามาที่ใต้ต้นไม้นี้ ระหว่างทางที่เขาสลบกับต้นไม้นี้มีลอยลากขึ้นมา ทันใดนั้นก็รู้สึกได้ว่าแผ่นหลังเขาเป็นรอยแผลที่เกิดจากการลาก เขาก็เลยรู้สึกโกรธ ทิ้งเขาไว้ที่นั่นดีกว่าลากเขามาที่นี่

จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าในมือกำลังถือสิ่งของอยู่ ซึ่งไม่ใช่ของของเขาแน่นอน เมื่อดูสิ่งของนั้นซึ่งมีขวดอยู่แล้วก็มีป้ายเขียนไว้ด้วยว่า ยาสมานโลหิต!!

ยาสมานโลหิตเป็นยาแต้มรักษาบาดแผลภายนอกของศิษย์แห่งหอจันทรามืดมิด ต้องใช้แต้มแห่งชัยชนะ 10 แต้มถึงจะได้มันมา

ในหนึ่งเดือนหยางไค่จะได้แต้มแห่งชัยชนะจากการกวาดพื้น ถ้าต้องการแลกเปลี่ยนหยางไค่ต้องใช้เวลาหนึ่งเดือนถึงจะได้ได้ยานี้มา ตอนนี้ทำให้เขารู้สึกสำนึกบุญคุณ

แม่ยาสมานโลหิตสำหรับคนส่วนใหญ่คงมีค่าไม่มากนัก แต่สำหรับหยางไค่มันกลับเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับเขามาก

มีคำกล่าวประโยคหนึ่งที่เรียกว่า หยดน้ำแห่งพระคุณ เป็นเรื่องยากที่จะลืมเลือน แม้ในวันที่ดับสูญ บุญคุณนี้มิอาจเลือน

หยางไค่จำไม่ได้ว่าคนผู้นันคือผู้ใด เขาจำได้เพียงกลิ่นหอมเท่านั้น เขาคิดว่ากลิ่นหอมเหล่านั้นเป็นของยาสมานโลหิต (น่าจะเป็นกลิ่นหอมของผู้หญิงที่มาช่วยเขาหรือเปล่า อาจจะเป็นคนอยู่บนต้นไม้ แล้วไม่รู้ว่าใช่เซี่ยหนิงฉางหรือเปล่าที่อยู่บนต้นไม้ แต่ข้างบนเขียนว่าเซี่ยหนิงฉางจากไปเช่นกันหรืออาจจะช่วยแล้วก็จากไปไม่รู้? ต้องรอตอนต่อ ๆ ไป)

จากนั้นหยางไค่ก็เริ่มทำงานต่อ

เมื่อทำงานเสร็จแล้วก็ไปชำระล้างร่างกายและบาดแผล

ร่างกายของหยางไค่ผอมแห้ง เหลือแต่กระดูก และมีรอยแผลเต็มตัว แผลเก่ายังไม่ทันหายก็มีแผลใหม่ขึ้นมา เพราะทุก ๆ 5 วันต้องประลองหนึ่งครั้ง

จบตอน...
comments